Γραφικός τύπος της περιοχής. Τον λέγανε Κωστή Μάμουνας. Δεν ξέρω βέβαια αν το Μάμουνας ήταν το επίθετο ή παρατσούκλι.

Ήταν από τό Γάζι. Φτωχός άνθρωπος, αλλά, λίγο πειραγμένο το μυαλό του κατά τα πρότυπα της εποχής. Οχι, βέβαια οτι ο άνθρωπος ήταν τρελός, αλλά το μυαλό του δούλευε με ιδιαίτερο τρόπο. Φορούσε πάντα και μια τραγιάσκα. Προσπαθούσε να ζητιανέψει, αλλά δεν του ερχότανε καλά. Δούλευε, δούλευε σκληρά, αλλά με ιδιαίτερο τρόπο. Τι δουλειές έκανε;

Μιά δουλειά ήταν το κουβάλημα νερού στα καφενεία ή στα πλούσια σπίτια. Είχε το κλασσικό ξύλο με τους δύο γάντζους που έβαζε στον ώμο κρέμαγε τις δυο ντενέκες και κουβάλαγε νερό από το πρωί μέχρι το βράδυ. Μια άλλη δουλειά προσφιλής του Μάμουνα ήταν τα ξύλα, ειδικά δε τά αχινοπόδια. Το αχινοπόδι είναι ένας θάμνος ακανθώδης, ξυλώδης εντονου κιτρινοπράσινου χρώματος, που είναι ιδανικό στο προσάναμα και στο να ανάψεις τον φούρνο. Οταν λοιπόν επαιρνε την παραγγελία για αχινοπόδια, έπαιρνε μια σκαλίδα [αξίνα] και πήγαινε στο λαγγό [χέρσες τοποθεσίες εξω από το χωριό] να τα κόψει με την σκαλίδα. Το αξιοπερίεργο ήταν πως τα δεμάτιαζε και πως τα μετέφερε. Τα περνούσε λοιπόν γύρω από το στυλιάρι της αξίνας μέχρι να φαίνεται ένα μικρό μέρος του στυλιαριού για να το πιάνει. Εφταχνε έτσι ένα τεράστιο δεμάτι που το έβαζε στον ώμο του κρατόντας μόνο το στυλιάρι. Ετσι σκυφτός αρχιζε να το μεταφέρει στον πελάτη του. Πολλές φορρές και αρκετά μακρυά. Αυτή την  εικόνα του μικρού-σκυφτού Μάμουνα με το δυσανάλογα μεγάλο δεμάτι, δεν θα την ξεχάσω ποτέ, μου θύμιζει κάτι το πρϊστορικό, μου θυμίζει τον Ατλαντα να κρατάει στην πλάτη του τη γή.

Τις αργίες και τις γιορτές ο Μάμουνας είχε άλλο τρόπο να κερδίσει το ψωμί του. Είχε ενα βιολί μόνιμα ξεκούρδιστο, θα του λείπαν και μερικές χορδές. Το έπαιρνε λοιπόν και έπαιρνε σβάρνα τα καφενεία, ζητιανεύοντας και τραγουδώντας «Λόντρα, Παρίσι, Νιου Γιόρκ, Βουδαπέστη, ……». Αλλο τραγούδι δεν ήξερε. Το τι βέβαια άκουγε …….. αλλά έλεγε βέβαια και αυτός.