Πάλι αναφέρομαι στο Αρκαλοχώρι τα χρόνια 1950 – 1965. Τότε υπήρχαν 3-4 ραδιόφωνα στό Αρκαλοχώρι.

Οι συσκευές ήταν βέβαια οι παλιές με λυχνίες. Με μεσαία κύματα MW, βραχέα κύματα SW, και μακρά κύματα LW. Ηταν απαραίτητη η έξωτερική κεραία, που ηταν ένα χάλκινο σύρμα τεντωμένο οσο πιο ψηλά γινόταν στη στέγη του σπιτιού. Κανονικά δούλευε με ρεύμα. Στο χωριό βέβαια δούλευε με μπαταρίες. Αλλα ραδιόφωνα δούλευανμε ξηρού τύπου μπαραρία και άλλα με υγρού τύπου μπαταρίες. Ετσι τις λέγαμε. Η ξηρού τύπου ήταν μιάς χρήσεως, ήταν ένα μεγαλο κουτί περίπου 50χ20χ10 εκατοστά, με χάρτινο περίβλημα αρκετά βαριά περίπου 4 κιλά, απ’ οτι βέβαια υπολογίζω. Απ’ εξω ήταν τυπωμένη κόκκινη ζωηρό και η μάρκα της ήταν Tiger μάλλον γερμανικής προέλευσης. Αν θυμάμαι καλά, βέβαια, με την χρήση που κάναμε διαρκούσε περίπου 6-8 μήνες. Η υγρή μπαταρία ήταν όπως  αυτή των αυτοκινήτων. Σε μεγαλύτερες διαστάσεις και βάρος. Ήταν βέβαια πολλαπλών χρήσεων, και οταν απιφορτιζόταν έπρεπε να τη στείλουν με το λεωφορείο στο Ηράκλειο να τη φορτίσουν και να τη στείλουν πίσω σε 2-3 ημέρες.

Τι ακούαμε από το ραδιόφωνο. Βασικά ακούαμε τις ειδήσεις. Σπάνια το χρησιμοποιούσαμε για διασκέδαση με μουσική. Τις κυριακές που η ατμόσφαιρα το μεσημέρι ήταν κάπως χαλαρή, ενώ τρώγαμε στις 1 το μεσημέρι ακούγαμε από το δεύτερο πρόγραμμα τα «Νέα ταλέντα» του Γιωργου Οικονομίδη, και τη Δευτέρα το βράδυ κάποιες φορές ακούγαμε το «θέατρο της Δευτέρας». Σπάνια το ανοίγαμε για άλλους λόγους, γιατί, βέβαια, και η μπαταρία κόστιζε!

Ειδήσεις ακούγαμε συνήθως το βράδι, όταν ολη η οικογένεια ήταν συγκεντρωμένη. Πολλές φορές ήταν μαζί και ο παππούς καί θείοι. Οταν υπήρχαν σοβαρά γεγονότα ερχόταν γιά αυτό το λόγο. Ακούγαμε τίς ειδήσεις από το πρώτο πρόγραμμα της ΕΙΡ στίς 9 το βράδυ από τα μεσία κύματα. Δοθέντος οτι η ραδιοφωνία τότε ήταν υπό κρατικό έλεγχο και οι ειδήσεις δεν ήταν καθόλου αμερόληπτες εψαχνε ο πατέρας μου στά βραχέα κύματα ξένους σταθμούς που είχαν ειδήσεις στα ελληνικά. Εν μέσω τωνγουργουριτών και παρασίτων των βραχέων κυμάτων «πιάναμε» το BBC, το Παρίσι , την Ντοιτσε Βέλλε, την Φωνή της Αλήθειας.

Απερίγραπτη η σκηνή να τους βλέπεις όλους κάτω από το φως της λάμπας πετρελαίου μαζεμένοι ολοι πολύ κοντα στο ραδιόφωνο, σε απόλυτη σιγή να ακούνε μέσα από τα γουργουριτά και τα παράσιτα το BBC και πολλές να χάνεται ο σταθμός και να προσπαθεί να το ξανασυντονίσει ο πατέρας μου. Σκηνή παρανομίας. Και δεν θελω να είμαι υπερβολικός, αλλά ήταν η εποχή του χαρακτηρισμένου, του προδότη, που δε μπορούσες να αγοράσεις ούτε «ΤΑ ΝΕΑ», του περάστε από το τμήμα δια προσωπική σας υπόθεσιν κτλ. Το να ακούς λοιπόν το BBC ή τη Φωνή της Αλήθειας δεν ήταν τόσο απλό.