Αναρτήθηκε από: steliosbitzarakis | Αυγούστου 17, 2009

Και τηγανιτό συκωτάκι

Μια σκηνή απο το Αρκαλοχώρι του ’50. Οπως έχω πει κάθε σάββατο στο Αρκαλοχώρι γινόταν εμποροπανύγιρης, δηλαδή, παζάρι. Ερχόντουσαν διάφοροι τύποι απο την ευρύτερη περιοχή να εμπορευτούν, να προσφέρουν υπηρεσίες και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς.

Την Παρασκευή το βράδυ λοιπόν, ερχότανε ένας γραφικός τύπος από το Μουχτάρο, νομίζω ότι τον λέγανε Χαριτάκη. Λεβεντόγερος με χιαλβάρια (κλασσική ανδρική ενδυμασία με βράκα, ζωνάρι, γιλέκο και σαρίκι). Κοιμότανε όπου μπορούσε, καμμιά φορά τον φιλοξενούσε ο παππούς μου γιατί δεν υπήρχε ξενοδοχείο. Είχε λοιπόν ένα σταμνί και αγόραζε από τον παππού μου κρασί, και πρωί-πρωί το σάββατο έστηνε τα μαγαζάκι του στο πεζοδρόμιο στη γωνία του υποδηματοποιίου του Κριτσωτάκη του Μανώλη. Ενα πάγκο πρόχειρο για τραπέζι, είχε και μιά φουβού (μικρή σόμπα σε τρίποδο με ξυλοκάρβουνα για μαγείρεμα), τα άναβε, έβαζε επάνω ένα τηγάνι κι άρχιζε να τηγανίζει συκωτάκια. Στο πάγκο είχε ένα-δυό πιάτα αλλουμινένια για να βάζει τα ψημμένα συκωτάκια, ένα-δυό ποτήρια για το κρασί κι αν είχε και κανένα πιρούνι. Πέρναγε, λοιπόν, ο κόσμος, πλήρωνε κι ο Χαριτάκης του έδινε ένα κομμάτι συκώτι κι ένα ποτήρι κρασί. Εις υγεία κουμπάρε – εις υγεία σύντεκνε. Και συνέχιζαν τη δουλειά τους.

About these ads

Υποβολή απάντησης

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

WordPress.com Logo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Log Out / Αλλαγή )

Twitter picture

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Log Out / Αλλαγή )

Facebook photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Log Out / Αλλαγή )

Google+ photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Log Out / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Κατηγορίες

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

%d bloggers like this: