Αρχές δεκαετίας 60. Η κοινωνία του Αρκαλοχωρίου είχε αρχίσει να εξελίσεται. Είχαν φτιάξει ασφάλτινους τους κύριους δρόμους, άσφαλτος και ο δρόμος Ηρακλείου – Αρκαλοχωρίου, υπήρχε το Γυμνάσιο, υπήρχε και το ταξί του Τερζάκη. Στον ρυθμό της ανάπτυξης φτιάχτηkε και ένα κομμωτήριο για τον καλλωπισμό των γυναικών. Τo θυμάμαι λοιπόν στο πρώτο όροφο κάποιου κτηρίου με  μπαλκόνι και κάγκελα. Ηλεκτρικό ρεύμα όμως δεν υπήρχε. Ετσι λοιπόν οι γυναίκες με τυλιγμένα τα μαλλιά στα ρόλλει, βάζαν καρέκλες στο μπαλκόνι και καθόντουσαν για να τα στεγνώσουν στον ήλιο, επιδεικνύοντας τα μπούτια τους στους περαστικούς. Κάθε σάββατο, βέβαια, το κομμωτήριο είχε πολλές πελάτισσες, και λόγω παζαριού υπήρχαν και πολλοί θεατές, θαυμαστές των καλλίγραμων ποδιών των κυριών.

Θυμάμαι λοιπόν μιά περίπτωση οπου στο μαγαζί μας ήταν ο θείος ο Γιώργος, γεροντοπαλλίκαρο, καλαμπουρτζής. Κάποια στιγμή λοιπόν, εμφανίζεται ξαναμμένος και φουργιόζος, ένας καλόγερος από την μονή Αγκαράθου ο Ιλαρίων, τον οποίο ο θείος μου τον φώναζε «Πουλαρίων», και αυτός με την σειρά του , προσφωνούσε τον θείο μου «γεροντογάϊδαρο». Μόλις τον βλέπει τον τραβάει απο το μανίκι και του λέει  “άντε μωρέ γεροντογάϊδαρε να σε πάω να σε φωτογραφίσω”! Και τον τράβαγε προς το μπαλκόνι του κομμωτηρίου.