Τελευταία η προσοχή μου έπεσε στους επαρχιακούς δρόμους της Κρήτης και ιδιαίτερα στό χωριό Μυρτιά (Βαρβάρους), οπου κατοικώ. Κάθε μέρα, το πρωί, για σωματική άσκηση περπατώ για 4,5 χιλόμετρα. Περπατώ από το χωριό μέχρι την διακλάδωση με τον δρόμο Αγιές Παρασκιές – Καστέλλι. Μέσα στην ηρεμία του πρωινού περιπάτου έχω την ευκαιρία να αφήνω τα μάτια, το μυαλό και την σκέψη μου να παρατηρεί και να σκέφτεται διάφορα πράγματα. Μιας και περπατώ, λογικό βλέπω, να παρατηρώ κατ’ αρχήν τον δρόμο. Η παρατήρηση μου λοιπόν «Εγκατάληψη – εγκατάληψη – εγκατάληψη».
Για την παρατήρηση αυτή θα κάνω μερικές σκέψεις, λογικές, αυτονόητες, χωρίς βέβαια να είμαι ο ειδικός πάνω στούς δρόμους της Κρήτης.
Το πρώτο πράγμα που παρατηρεί κανείς είναι η βρώμα και τά σκουπίδια. Είναι αδιανόητο το πόσα σκουπίδια υπάρχουν εκατέρωθεν τού δρόμου στα λεγόμενα (αν δεν κάνω λάθος), κράσπεδα του δρόμου . Ειδικά μπουκάλια νερού, αλλά όχι μονο. Μπουκάλια και κουτιά από αναψυκτικά, ποτήρια από στιγμιαίους καφέδες, νάυλον σακούλες, παλιόχαρτα, κουτιά από τσιγάρα, δεν μιλάω τώρα για τα αποτσίγαρα , μπετόνια και μπουκάλια από γεωργικά φάρμακα, κουρέλια και οτι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς. Αν είναι δυνατόν! Και ποιός τα πετάει; Μα φυσικά εμείς! Οι έλληνες πολίτες. Οι συμπαθέστατοι έλληνες οδηγοί που πίνουν το καλοκαίρι το νερό τους ή τη φραπεδιά τους στο αυτοκίνητο, ανοίγουν το παράθυρο και τό πετούν, χωρίς να σκέφτονται που το πετούν. Το ίδιο κάνουν και οι αγρότες με τα μπουκάλια των αγροτικών φαρμάκων, τα άχρηστα υλικά της καλλιέργειας τους οπως φύλλα νάυλπν , μαύρους πλαστικούς σωλήνες, που από τη στιγμή που δεν τους χρησιμεύουν τους πετούν οπουδήποτε. Το ίδιο κάνουμε όλοι μας! Και που τα πετάμε ολα αυτά; Μα, φυσικά, στα κράσπεδα του δρόμου. Και τα κράσπεδα είναι στον τόπο που ζούμε, κοντά στό χωριό μας, ενίοτε και μέσα στο χωριό, εκεί που παίζουν τα παιδιά μας, εκεί που λέμε οτι είναι ένας πολιτισμένος τόπος, στο τόπο που λέμε οτι ανήκει στην Ευρώπη, στον τόπο που λέμε οτι γεννήθηκε ο πολιτισμός.
Θα συνεχίσω άλλη μέρα…..
