Like this:

Εκείνα τα χρόνια τα παλιά – 1950 – 1970- που θυμάμαι ακόμα καλά, η ζωή ήταν πολύ δύσκολη, συγκρίνοντάς την με την σημερινή. Θυμήθηκα κάτι από τη ζωή των αγροτών – των καλλιεργητών των αμπελιών – στους Βαρβάρους και ήθελα να το περιγράψω. Είναι κάτι απλό που όμως στον πυρετό της εξέλιξης έχει ξεχαστεί. Τότε, λοιπόν, στον κάμπο που απλωνόταν μεταξύ των χωριών Βαρβάρων, Πεζών και Αγίων Παρασκιών – πεζανό κάμπο τον λέγανε – καλλιεργούσαν μόνο το ροζακί αμπέλι σε μορφή κρεβατίνας. Αν έβλεπες αυτό τον κάμπο από ψηλά, έμοιαζε με ένα πελώριο καταπράσινο χαλί με ορθογώνια κομμάτια, τις διάφορες ιδιοκτησίες. Από τη μέση του κάμπου πέρναγε ο ποταμός, ένα μικρό ρυάκι που έτρεχε όλο το χρόνο το νερό του. Εκατέρωθεν του ποταμού, υπήρχε μια ζώνη που δεν μπορούσε να καλλιεργηθεί, λόγω της αυξημένης υγρασίας. Αυτή η ζώνη παρέμενε ακαλλιέργητη – χέρσα. Ήταν το λιβάδι. Μόνο σε ένα μικρό μέρος της υπήρχαν κήποι. Εκεί υπήρχαν και πολλά πηγάδια, αφού με ένα βάθος 3-5 μέτρων υπήρχε αρκετό νερό. Έτσι έπαιρναν πόσιμο νερό στους Βαρβάρους. Σ’ αυτά τα αμπέλια, καλλιεργούσαν τότε τα ροζακί σταφύλια. Πολύ γνωστή ποικιλία επιτραπέζιων σταφυλιών, η οποία σήμερα δεν είναι πλέον εξαγώγιμη και τείνει να εξαφανιστεί. Η καλλιέργεια ήταν επίπονη και συνεχής, ειδικά δε, με τα μέσα και τα υλικά που διέθεταν τότε. Μια εργασία που έπρεπε να γίνει ήταν το δέσιμο των κάβων. Στο τέλος του χειμώνα κλάδευαν τις κρεβατίνες. Οι κάβοι ήταν οι απολήξεις των κλημάτων, που ήταν οι περσινοί βλαστοί. Από τους κάβους θα βγουν οι νέοι βλαστοί και φύλλα. Οι κάβοι έπρεπε να δεθούν πάνω στο συρμάτινο πλέγμα της κρεβατίνας, ώστε όταν βγουν οι νέοι βλαστοί να είναι σταθεροί ως πρός την κατεύθυνση και στον αέρα. Έπρεπε να δεθούν με κάποιο ελαστικό υλικό αλλά και φθηνό, δοθέντος ότι χρήματα αρκετά δεν υπήρχαν. Υπήρχε τότε το χόρτο που χρησιμοποιούσαμε και στο μάθημα της χειροτεχνίας στό δημοτικό σχολείο. Αλλά και αυτό κόστιζε! Καλή λύση λοιπόν ήταν η κύπερη που φυόταν στο λιβάδι. Η κύπερη είναι ένα φυτό που φύεται στα λιβάδια μαζί με τα βούρλα όπου υπάρχει πολύ υγρασία. Αυτό το φυτό μοιάζει με τον πάπυρο που έχουμε στα σπίτια στις γλάστρες. Έχει και αυτό ένα ψηλό στέλεχος, ινώδες, τριγωνικής διατομής. Το ύψος του θα έφθανε στο ένα μέτρο! Πήγαιναν λοιπόν την άνοιξη, όλη η οικογένεια και έκοβαν αυτά τα στελέχη της κύπερης, τα έκανα δεματάκια και τα έβαζαν υπό σκιάν να ξεραθούν. Τα αποθήκευαν για να τα χρησιμοποιήσουν την επόμενη χρονιά τον Μάρτιο στο δέσιμο των κάβων. Πριν να χρησιμοποιήσουν την ξερή πλέον κύπερη, την μετέφεραν στην κοίτη του ποταμού. Την έβαζαν στην κοίτη και την πλάκωναν με πέτρες για να μην την πάρει το νερό. Την άλλη μέρα την έβγαζαν, μαλακωμένη πλέον, εύκαμπτη και ελαστική. Με αυτήν λοιπόν έδεναν τους κάβους πάνω στα σύρματα της κρεβατίνας και κατόπιν τους βλαστούς. Ήταν βέβαια για μία χρονιά, αλλά για τους αγρότες δεν κόστιζε τίποτε. Για να είμαστε ακριβείς κόστιζε, βέβαια, χρόνο και κόπο. Τότε όμως, στα χωριά τουλάχιστον, δεν υπολόγιζαν ούτε τον κόπο ούτε τον χρόνο!