Άλλο παιχνίδι της εποχής του ‘50 και ‘60. Ήταν ένα καλοκαιρινό παιχνίδι. Ομαδικό πάντα, με 6-8 παιδιά συνήθως. Παιζόταν σε μια αλάνα. Στη γειτονιά μου στο Αρκαλοχώρι το παίζαμε στην Αγία Παρασκευή. Μια ωραία τοποθεσία στην δυτική πλευρά του χωριού με πανύψηλα πεύκακαι θαυμάσια θέα, με το εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής και μια άλλη ημιτελή εκκλησία, η οποία αποπερατώθηκε αργότερα και έγινε Άγιος Νεκτάριος. Εκεί, μεταξύ των δέντρων, είχαμε καθιερώσει το γήπεδο του χοίρου. Σ’ αυτή την αλάνα, λοιπόν, είχαμε σκάψει ένα κεντρικό λάκκο, όχι πολύ βαθύ, για τη «μάνα» και γύρω-γύρω κυκλικά μικρότερους λάκκους, ένα για κάθε παίκτη. Κάθε παίκτης και η μάνα είχαν από ένα ξύλο. Χρησιμοποιούσαμε «αγκιναρόξυλα».
Ήταν o ετήσιος κορμός από τις αγκινάρες, ο οποίος τo καλοκαίρι ξεραινόταν. Πηγαίναμε λοιπόν στα κοντινά χωράφια και διαλέγαμε τα αγκιναρόξυλα που μας άρεσαν και τα καθαρίζαμε απ’ τα αγκάθια. Τα κρατάγαμε απά την πάνω μεριά, την λεπτή, ώστε με την κάτω μεριά, που ήταν πιο χοντρή να κτυπάμε τον χοίρο.
Χρησιμοποιούσαμε για χοίρο ένα αδειανό κουτί από μπάμιες (μπαμιεδόκουτο). Τότε οι μπάμιες σε λευκοσιδηρό κουτί του 1 κιλού χρησιμοποιούνταν ευρέως.
Το παιχνίδι παιζόταν ως εξής : η μάνα φύλαγε την τρύπα της, μην μπει ο χοίρος, απομακρύνοντας τον κτυπώντας με το αγκιναρόξυλο. Συγχρόνως, προσπαθούσε να βάλει το ξύλο του σε κάποια αφύλακτη τρύπα κάποιου παίκτη. Αν το κατάφερνε, τότε έπαιρνε την τρύπα του και ο παίκτης έκανε την μάνα. Ο παίκτης τώρα, προσπαθούσε με κτυπήματα του ξύλου να προφυλάξει την τρύπα του από το χοίρο, να βάλει τον χοίρο σε μια τρύπα του αλλού παίκτη ή της μάνας , και να μην αφήσει την τρύπα του ακάλυπτη και του την πάρει η μάνα και βρεθεί να κάνει την μάνα.
Απίστευτο το τι γινόταν. Φωνές, βρισιές, σπρωξιές, κτυπήματα, ειδικά με τα αγκιναρόξυλα, στα πόδια και στους αστράγαλους, παρεξηγήσεις, παλέματα. Δεν ήταν και λίγες οι περιπτώσεις που άνοιγε και κάποιο κεφάλι από καμιά ξυλιά ή από κανένα ιπτάμενο χοίρο. Στο τέλος του παιχνιδιού, ο χοίρος -το μπαμιεδοκούτι– είχε γίνει μια άμορφη μάζα από τα κτυπήματα.
Πολύ το χαιρόμασταν. Ειδικά το βραδάκι, εκεί, στην Αγία Παρασκευή ….
Η ιστορία δεν τελείωνε εκεί, γιατί η επιστροφή στα σπίτια μας ήταν επεισοδιακή. Ε, για φανταστείτε τις μανάδες μας, όταν μας έβλεπαν να γυρνάμε σιγά-σιγά, αθόρυβα (για να μην δώσουμε στόχο), καταλερωμένοι, ιδρωμένοι, και με ματωμένα πόδια. Ξύλο, φωνές, τράβηγμα αυτιών, τιμωρίες και άλλα πολλά με πρωταγωνιστή τώρα την μάνα μας. Οι φωνές μας ακούγονταν από τους δρόμους.
Αλλά την επομένη …. ξανά στην Αγία Παρασκευή για …. χοίρο φυσικά!
